28 Temmuz 2008 Pazartesi

3-6 yaş dönemi "Babalar ve Disiplin"



Baba denince gözümüzün önüne otoriter, dediğim dedik ve tabii ki cezalandıran bir figürün canlanması durduk yere değil. Eskiden babalık tanımı "otorite" ve "ceza" yı temsil ederken acaba günümüz babaları için disiplinin anlamı ne ve babalar çocukları ile olan ilişkilerini nasıl yönetiyorlar? Bu sorunun yanıtını Uzman Danışman Psikolog Ani Eryorulmaz veriyor.
Disiplin kelimesinin asıl anlamı Latince olan "discipulus" dan gelmektedir ve anlamı da "öğrenen kişi"dir. Yani biz çocuklarımızı disiplinli bir şekilde yetiştirmeye çalıştığımızda asıl yaptığımız (onları cezalandırmaktan ziyade) yönerge ve deneyimlerle nasıl davranmaları veya davranmamaları konusunda onları eğitmek için bir çaba göstermektedir. Uzman Danışman Psikolog Ani Eryorulmaz "Disiplinin anlamları içinde kurallara uyması ve otoriteyi kabullenmesi için çocuğu cezalandırmak olsa da biz aslında disiplinin "eğitici" tarafını görmeyi çocuğun gelişimi için daha yararlı olduğunu kabul ediyoruz. Aslında disiplinin de amacı çocuğun kendi kontrolünde olup, kimse ona söylemese de kurallara uyması, çevreye ve ortama uygun davranabilmesi.1900'lü yıllarda çocuğun ahlaki gelişiminden babalar sorumlu tutuluyordu." diyor.
Peki acaba bugünün babaları çocuklarının kendilerini kontrol edebilmeleri yönünde nasıl davranıyorlar?
Yanıtı Ani Eryorulmaz'dan alıyoruz. "Çocuk yetiştirme tarzları ve çocukların kendilerini kontrol edebilmeleri arasında bir ilgi olduğunu hepimiz biliyoruz. Yapılan araştırmalar çocukluğun ilk yıllarının çok önemli olduğunu, çocuğunun ihtiyaçlarını karşılayan, onu uyaran ebeveynlerin çocuğun kendi kontrolünü kazanması açısından bir temel oluşturduklarını gösteriyor.Çocukların doğum veya çevresel faktörlerle geliştirdikleri kişisel özelliklerinin de bu konuyu etkilediğini yine bize yapılan araştırmalar gösteriyor.Daha hareketli, aksi ve zor çocukların anne-babalarının daha sınırlandırıcı ve cezalandırıcı bir tavır aldıklarını ve negatif bir kısır döngünün daha bebek çok küçükken başladığını, cezanın, sınırlandırmanın daha çok istenmeyen davranış getirdiğini Patterson(1980) bir araştırmasında ortaya koymuş.Patterson ve Lytton'un (1980) yaptıkları bir çalışmada bu zor bebeklerin babalarına çok iş düştüğü görülmüş. Bu bebekler baba ile daha kolay anlaşabiliyor veya baba, anne ile birlikte bulunduğunda bebeklerin anne ile de daha az zıtlaştığı, daha kolay olduğu bulunmuş.Disiplin için tutarlılık şart
Disiplin ancak bir tutarlılık olduğunda sağlanabilir. Disiplini " bir dizi davranış kalıbını öğretmek" olarak gördüğümüzde babaların rolü düşündüğümüzden de daha fazla. Çünkü baba bu rolü üstlenmediğinde veya babanın yokluğunda yalnız çocuk değil tüm aile sistemi bundan zarar görüp, etkileniyor. Aile sisteminde baba sorumluluklarını yerine getirmiyorsa (yalnız para kazanmak değil babanın sorumluluğu, aynı zamanda çocuk bakımı,disiplini de buna dahil) o zaman anneler kendilerini çok desteksiz, ortada bırakılmış, kızgın hissediyorlar. İşte bu da zaten zor olan bebek veya çocuğu daha da zor yapıyor. Yanlız bu olsa iyi, babanın rol model olarak yok oluşu, çocuğu ortalıkta görünen fakat desteksiz bırakıldığı için kendini hiç de iyi hissetmeyen anneyi rol model almaya itiyor. Babalar bazen "oğlum/ kızım aynı annesi gibi oldu, her şeye bağırıyor, sinirleniyor" dediklerinde paranın bir yüzü bize çocuğun annesini rol model aldığını söylerken, diğer yüzü de şikayet eden babanın çok da desteğinin olmadığını gösterebiliyor.
Campell (2002) babanın çocuk disiplini konusunda anneye destek olmayışının anne-çocuk arasındaki problemlerin şiddetini ve süresini arttırdığını söylüyor.
Anne ve babalar çocuklarını yetiştirmeye çalışırlarken onlarla kurdukları ilişkinin ne kadar önemli olduğunu akıllarında tutmalılar. Cezanın olmadığı, beğenilen davranışın teşvik edilip, beğenilmeyen davranışların göz ardı edildiği, anne-babanın anlaşarak, birbirlerini desteklediği ortamlar sağlıklı çocuklar büyütmek için çok idealdir.
kaynak: bebek.com

17 Temmuz 2008 Perşembe

2 Yaş sendromundaki bebeklerle iletişim


Yeni bir yıla girmemize az bir zaman kaldı. Birçoğumuz geriye dönüp baktığımızda ne kadar yorulduğumuzu düşünürüz. Kimimiz 1. senemizi devirmişizdir, kimimiz 2. ve belki de 5.yi. Biz Bora ile 2,5 yaşımızı tamamladık. Ben size bu yazımda bizi bu sene en çok yoran konudan, 2 yaş sendromu, İngilizce'de "Terrible Two" (Felaket 2) diye anılan dönemden bahsetmek istiyorum.
Biz bu dönemi çok ağır geçirdik ve hala tam olarak atlatmış değiliz. O kadar ağır geçirdik ki, o kadar sakin olan ben bile bazen yolumu kaybettim. Okuduğum bir sürü yazı ve bir sürü önerinin oldukça işe yaradığını görsem de bunu sürekli aynı tempoda yapmak çok zor olabiliyor.
2 yaş dönemi çocuklarımızın kimlik savaşı verdikleri bir dönem. Ben kimliği bu dönemde gelişiyor ve bunun sonucu olarak da bir savaşa giriyorlar. Önce en olmadık şeyleri kendileri yapmak istiyorlar. Sonra sizin söylediğiniz her şeye HAYIR diyorlar.
Biz anne-babalar bu dönemin gerçek anlamda nasıl bir dönem olduğunu bilmediğimiz zaman ciddi problemler yaşıyabiliyoruz. Çocuğumuzun istediği bir şeyi vermediğimiz zaman bir anda yere yatabiliyor. Bunu sokakta, gezmeye gittiğimiz bir evde hiç beklemediğimiz bir anda yapabiliyor. Bunun bir kimlik savaşı olduğunu ve geçici bir dönem olduğunu bilmiyorsak bu çocuk benim çocuğum mu diye sorgular başlıyor. Bazen uzlaşmak yerine inatla kendi bildiğimizi kabul ettirmeye çalışıyoruz ve tüm bunların sonucunda daha da büyük bir dirençle bize geri dönüyorlar. Çocuklarımız bizimle çatışmaya başladığında önerilenleri ben size aşağıda madde madde yazacağım. Tüm bunların sonucunda da yaşadıklarımızı ve yaşamakta olduğumuzu ekleyeceğim.
Bu dönemde Hayır kelimesini kullanmamaya özen göstermeliyiz. Mümkün olduğunca yapılmasını istediğimiz maddeyi pozitif cümlelerle anlatmaya çalışmalıyız. Örneğin duvarı çizen çocuğumuza " duvarı çizme" demek yerine duvar çizildiği zaman kirlenir. Ben sana kağıt vereyim oraya çizmeyi deneyebilirsin pozitif bir yaklaşımdır.
Çocuğumuza zarar vermeyeceğini düşündüğümüz bazı konularda ısrarcı olmak yerine yapmak istediğini yapmasına izin vermeliyiz. Örneğin yemek yerken önlük takmak istemiyorsa üstünün kirlenmesini göze alarak buna izin vermeliyiz.
Yasaklar koymak yerine kurallara uyduğu zaman ödüller verip, bunu vurgulamalıyız. Örneğin duvarı çizen çocuğumuzun elinden kalemi almak yerine kağıda çizdiği zaman aferin demek daha doğru olacaktır.
Çocuğumuza alternatifler sunmalıyız. Örneğin kışın mont giymek istemeyen çocuğumuza değişik kıyafet alternatifleri sunarak onu seçmeye yönlendirmeliyiz.
Çocuğumuz bir konuda ısrarcı davrandığı zaman onu başka bir yöne yönlendirmeye çalışmalıyız. İlgisini çekeceğimiz başka bir konu üreterek o tarafa yönlendirmeliyiz.
Çocuğumuzun bu döneminde konuların çekişme alanına dönmesine izin vermemeliyiz. Kendisine zarar vermediğini düşündüğümüz tüm konularda mümkün olduğunca uzlaşmacı bir tavır sergilemeliyiz. Ona gerçekten zarar vereceğini düşündüğümüz konularda ısrarcı davranabiliriz. Örneğin caddede elimizi bırakmak isteyen çocuğumuza, bunun mümkün olamayacağını ve tehlikeli olduğunu söylemeliyiz. Bu konuda sözle hayır elimi bırakamazsın desteklemeleri yapabiliriz.
İstediği şeyi neden yapamayacağınızı basit bir şekilde açıklayın ve bu açıklamayı yaparken mutlaka bu durumdan dolayı ne kadar üzgün olduğunuzu belirtin. Onun istediği şeyi sizin de istediğinizi ama koşulların buna izin vermediğini söyleyin. Duygularını paylaştığinızı bilmek onu hem rahatlatacaktır hem de sizin ona karşı sürekli engeller koyan bir düşman olarak görünmenizi engelleyecektir.
Tüm bunlar uzmanların bu konuda önerileri... Bora ciddi bir kimlik savaşı verdi. Bu kimlik savaşı çok uzun zaman sürdü. 1 seneden fazla bir süredir gel gitli bir şekilde devam ediyor. Biz bu dönemde Bora'yı çok fazla yormamaya özen gösterdik çünkü gözlemim aç, uykusuz ya da çok yorgun olduğu dönemlerde uzlaşmanın çok zor, hatta imkansız olduğu... Tabii Bora, tüm koşullar yerinde olduğu zaman bile ısrarcı olabileceği konular üretmeyi başardı.
Anne-babalar olarak bu dönemde çok sakin olmamız gerekiyor. Çok zor olduğunu kendim bizzat yaşasam da arada kendimizi dinleyip, işin başına geri dönmemiz gerekiyor. Benim en çok kullandığım yöntem konu değiştirmeye çalışmak. Her zaman ilgisini çekeceğini düşündüğümüz konuyu bulmakta zorlansak da olabildiğince denemekte fayda var. Doğru konuyu bulursanız konu kendiliğinden çözülmüş oluyor.
Mümkün olduğunca açıklama getirmeye çalışıyorum. Neden yapamayacağını anlatıyorum. Bu yöntem kriz anlarında pek işimize yaramadı ama kriz anı oluşmadan günlük konuşma halindeyken sürekli yaptığı bir davranışı ile ilgili bir şeyler söylemek faydalı oldu. Örneğin, 20 gün boyunca sabahları pijamalarını çıkarıp, kahvaltı yapmak istemedi. Sabah pijama ile kahvaltıya oturamayacağını, kahvaltı yemesinin gerekliliğini anlattıysam da onu ikna etmem her sabah en az 1,5 saat sürdü. Ama gün içinde kahvaltı yaparsak büyüyeceğimiz ile ilgili söylediklerim ve pijaması ile dolaşamayacağını anlatmam daha etkili oldu. 20 gün boyunca her sabah bu konu ile uğraşmam benim de sinirlerimi bozdu, ama ses yükseltmenin hiçbir işe yaramadığını gördüm. Çok sıkıldığımız anlarda kendimizi başka bir odaya atarak sakinleşmeye çalışmak en iyi yöntem... Siz kontrolünüzü kaybettiğiniz zaman çocuğunuz daha da imkansızlaşabiliyor.
İlk başlarda yemek yemek istemediği zamanlarda önüne oturup bir saat onu ikna etmeye çalışıyordum. Bu ısrarın onu daha dirençli hale getirdiğini gördüm. Sonuçta masaya oturmak istemiyorsa oturmuyordu. Sonra şöyle bir sistem geliştirdim. Çok işe yaradığını gördüm. "Ben şimdi yemeğimi yiyiyorum, sen de yemek istediğin zaman haber ver!" Benim cümlemin bitmesinden 1 dakika sonra "yemek yemeye geleceğim" demeye başladı. Kararı ona bıraktığım zamanlarda daha uzlaşmacı olduğunu gördüm.
2,5 yaşında olduğu için artık konuşarak iletişim kurabileceğini öğretmeye çalışıyorum. Çünkü bazen hayırı bilinçsizce değil başka bir şey yapmak istedikleri için söyleyebiliyorlar. Örneğin, banyo yapma zamanı! "Hayır banyo yapmak istemiyorum." Sonra bakıyorum tam o sırada elinde bir oyuncak var. O zaman oyuncağınla son kez oyna sonra banyo yapalım dediğim zaman, kendisi de "son kez oynayayım geleyim" diyebiliyor.
Biliyorum tüm bu yazılanları okuyup, "bunların hiçbiri işe yaramıyor ağlamaya başladığı zaman susturmak mümkün olmuyor" diyenleriniz olacaktır. Önemli olan o aşamaya gelmesini engelleyebilmek ki bu çoğu kez çok zor olabiliyor. O zaman biz yapılacak en iyi şeyin ağlamasına izin vermek olduğunu gördük. Çünkü başında ikna edici konuşmalar ağlamayı çoğu kez tetikliyor ya da dikkatini başka bir yöne çekmek mümkün olmuyor. Ağlarken yüzünüzde sinirli bir ifade olmamalı hatta arada ağlarken onu çok sevdiğinizi, ama istediğini yapmanızın mümkün olmadığını kısa bir cümle ile söylemeniz yeterli olabilir. Böylelikle, en azından ona savaş açtığınızı düşünmeyecektir.
Bu konu ile ilgili en önemli ayrıntı ise bu dönemin tuvalet eğitimi ile çakışması. Tuvalet eğitimi ile ilgili birçok yazı okudum hepsinde güzel öneriler var; fakat sadece 1-2 tanesinde çocuğun inat döneminde yapmayın yazıyordu. O yazılarda çok vurgulanmadığı için hiç düşünmeden tuvalet eğitimine başlıyabiliyorsunuz. Biz de Bora 28 aylıkken başladık. Kas gelişimi tamamlanmıştı. İstediği kadar tutabiliyordu fakat bir sabah tüm gece tutup yapmadığı tuvaletini, tuvalete gitmek istemeyerek odanın ortasına yaptı. Tuvalete gitme direnci gösterdi. Ben o gün tuvalet eğitimini sonlandırdım. Hala bez ile dolaşıyor ama aksinin ciddi anlamda psikolojisini etkileyeceğini düşündüm.
Tüm bunların sonucunda çok direnen bir çocuğum var. Bu 2 yaş krizi ne zaman bitecek diye düşünmeyin çünkü bir yerde okuduğum bir yazı çok direnen çocukların ileriki yaşlarda daha kararlı olduklarını, kendilerine olan güvenlerinin daha çok olduğunu yazıyordu. Bu dönemi sakin atlatabilirseniz inatçılık huyu 3 yaş itibari ile son bulabiliyor, ama sıkıntılı geçerse inat ilerki yaşlara da taşınabiliyormuş.
Biz de çok yoğun bir 2 yaş sendromu dönemi geçirdik. Hala devam ediyor. Ben de çoğu kez gereken yerde doğru şekilde davranıp, davranmadığımı sorguluyorum. Arada bir silkinerek toparlamaya çalışıyorum. Siz ne kadar sakin ve kararlı olursanız onlar da o kadar uzlaşmacı oluyorlar. Umarım bugünlerin meyvalarını ilerde yiyebileceğiz.
Herkese sağlık, neşe ve huzur dolu bir yıl dilerim.


Kaynak : bebeğim ve ben "Mehtap Erdoğan"

14 Temmuz 2008 Pazartesi

Kardeş ilişkileri- m


Bu sabah facebook’a bakarken.. birden kızkardeşimin “hamile” olduğunu öğrendim, ilkinden haberim vardı bu ikinci..yoo facebook’u kötülemek ile alakalı bir yazı yazmayacağım, bu sabah yazmam gereken “kardeş ilişkileri” diye karar verdim.Hiç bilmediğim, ama arkam da 3’ ü öz babamdan.. 1’i üvey babamdan hiç kan bağım olmayan 4 kardeşim var benim. Parçalanmış aile çocuklarıyız hepimiz, zaten nedeni ne olursa olsun, kim çocukları suçlayabilir ki.. aslında belki hata birilerini suçlamaya çalışıp, kendini yada sevdiklerini temize çıkarmak.. gerek yok.. kimseyi suçlamaya gerek yok.. eğer sevgi doluysam, bu herkes için geçerli olmalı, bu yazı bir itirafname kıvamında, hissediyorum.. sevgi; ayrım yapmamalı...


Sultan, onunla ilk tanıştığımızda o çok küçüktü, aslında bende.. ama bende öyle güzel anılar bırakmış ki, o tatlı yumuk elleri hiç unutmadım.. babamı görmeye gittiğimde, küçük elleri ile ayakkabı bağlarımı çözerdi, hemen oynayalım diye, ablammm derdi, şu anda gözyaşlarımı tutmak o kadar zor ki.. gece birlikte uyurduk, o benim saçlarımla oynar dı, uyumadan önce.. kimin saçını tuttuğunu bilip bilmediği önemli değil aslında, o gün benim saçlarımla oynayıp uyudu ya.. bu onunla ilgili tek güzel anım değil, büyüdük, birer genç olduk, hayatımın bir süresinde birlikte olduk, kahve içtik, yemek yedik, eğlendik.. kısa da olsa iyi vakit geçirdik, kardeşimle.. sonra yollarımız ayrıldı, ama o beni hiç bırakmadı.. film izledi, içlendi ağladı aradı, seni çok özledim dedi aradı, kızdı aradı.. sonra bıraktı.. haklıydı.. evlendi yoktum.. doğurdu.. yoktum.. ben hep yoktum ama o benim hayatımda bir şekilde vardı.. kardeşim, söyleyince bile yüreğim titriyor bu ilginç ve bilinmez terimden.. korkuyorum galiba.. seni yaşamaktan, nedenini bilmeksizin.. şimdi hamilesin.. yeni bir hayat var içinde.. korkusuz ve kuralsız o, bende seninle olmak istiyorum, sizinle olmak istiyorum.. kalabalık masalarda kahvaltı etmek, çocuklarımızın oynamasını izlemek istiyorum.. aramızdaki bağ kuvvetlensin, iyi günde kötü günde birlikte olalım istiyorum.. seni arayıp yemek tarifi almak, yaptıktan sonra, tatmanız için sizi çağırmak istiyorum.. ama sadece istiyorum.. bunun için bir adım attığım yok, beni artık istememek de, ve aramamak ta çok haklısın..


Umut, onu sadece çok bebekken gördüğümü hatırlıyorum, güzel bir bebekti, yıllar sonra kocaman gördüm.. sonra kızarkadaşı ile 2003 yılında gördüm evimize gelmişlerdi.. bir daha görmedim.. fotoğraflardan, facebook’dan izliyorum bebeğini, karısını, umut’u.. umutsuzluğa kapılıyorum..


Gülistan, o son gelen, sadece bebekti ve babamla yıllar sonra ilk karşılaşmada O’ da vardı.. bir süre onu da gördüm yaşadım, Songül ‘ün tatlı bebeği.. hepsi o.. şimdi kocaman bir genç kız, komik ama oda beni tanıyor, abla diyordu.. fotoğraf ablası..


Ayça, hiçbir kan bağım olmayan, üvey babamın kızı, onunla daha çok vakit geçirdik, birkaç yıl bizimle kaldı ama sonra gitti.. bir daha hiç görmedim, onunla da facebook’da yeniden karşılaştık, kocaman bir kız olmuş, fotoğraflarına baktım, top kek kavgası yaptığım ayça, başka biriydi, yada annem’le giyinip gazino programı yapan ayça farklı biriydi herhalde diyorum.. en sevdiği meyve karpuz, koç burcu, benim gibi.. büyüyünce şarkıcı olcaktı..


Benim kardeş hikayelerim böyle.. yarım yarım .. çok eksik.. toplanması 32 yıl sürecek.. öğrenmek, anlamak, korkmamak yaşamak gerek.. koşulsuz, karşılıksız sevmek gerek.. bu yazıyı niye mi yazdım şimdi.. hepimiz bir nedenden dolayı evlerimizi, hayatlarımızı terk edip, boşanıp, ölüp, başkasını bulup, aldatıp türlü nedenden dolayı ayrılabiliriz, diyorum ki, çocukları koruyalım, eğer kardeşleri varsa başka kanlardan, beraber büyümeleri için çaba harcayalım.. bu yazı bir gerçek, kimseyi suçlamıyorum ..yine hayat işte, ne yapacağı belli olmuyor demek isterdim.. ama hayat biziz zaten, yazılmış kaderi oynayan, beğenmeyip değiştiren bizlerin olduğu gibi, iyi şeyler gelince başımıza “vay bee şansa bak derken, ayrılıklar da kader” deyip kenara çekilmeyi kabul etmek istemiyorum.. ayrılan ana- babanın evlatlarından da ayrılmasına inanamıyorum, ayrı insanlardan çocuk doğurup, yada çocuk sahibi olup, “siz kardeşsiniz” deyip insanların köşeye çekilmesine de dayanamıyorum.. biz çocuk tuk.. problemli ana- babaların çocukları.. hepimizin ana- babası ayrı şimdi.. çok duygusalım bugün ağlayasım var.. yazamıcam daha fazla.. anlayan anladı.. birgün tüm gücümü toplayıp, daha da çok şey yazacağım..
P.S : birde Burcu var.. kardeşlik duygusunu yaşadığım.. zaten o sebep değil mi? bu yazıyı yazmama..

9 Temmuz 2008 Çarşamba

Onunla başbaşa..

Çocuk yetiştirmek kolay bir iş değildir. Parasızlık veya yakın akrabalardan uzak kalmak gibi nedenlerin de etkisiyle, bu iş daha da zorlaşır. Anne veya babanın ayrı olması ile daha da karmaşık hale gelebilir. Hayat bir çocuk için günlük fırtınalarla baş etmeyi öğrenmekten ibarettir. Becerikli olmak; meydan okumaları kabul etmek, bunlar üzerinde düşünmek için zaman ayırmak ve sonra erişebilir kaynakları kullanarak sorunları çözmek demektir. Çocukta becerikliliğin gelişmesi; onu hayattaki fırtınaları atlatma becerisiyle donatır. Seçenekler oluşturmada özgüven sağlar ve çocuğa etrafındaki dünyanın aktif katılımcısı olmayı öğretir. O tüm bunları düşe kalka yaşayıp öğrenirken sizinde sabrınızı dener, dener.. dener.. dener.. ta kiii siz çığlık atana kadar.. Aslında baş edilmesi gereken küçük canavar değil, sizsiniz! Tabii, yorgunsunuz, yalnızsınız, bir sürü şeyle başa çıkmak zorundasınız bunu anlıyorum, ama anlamayan yine sizsiniz.. Çocuğunuza 3-5 gün, 1 hafta verin, yaptığı olumsuz şeyleri görmezden gelip, olumlu işlerini övün, öpün, sarılın, hatta yasakları kırıp sevdiği bişeyi ona verin.. dünyayı keşfetmesine her seferinde izin verin, evi güvenli hale getirdikten sonra, biraz koltuğa uzanıp tv izleyin, izlemiş gibi yapın, gözünüzü ondan çekin.. akşam yatma saatini, sabah kalkma saatini siz ayarlayın ki, size duş yapacak, konuşacak, uyuyacak, eşinize, arkadaşınıza ayıracak vakit kalsın, öğleden sonra siz çayın yanında kurabiye yiyeceksiniz diye O 16:00 da uyumayacak, saat 12:00 de öğle yemeğini yiyecek, saat 13:00 civarı uyumuş olacak, kesinlikle pes etmek yok, yalnızsınız ve gün içinde 2 saat dinlenmek hakkınız.. kurallar gerekli, hepimiz için, size katı da deseler, despot da deseler, inanın ikiniz içinde hayat daha kolaylaşacak.. uzaktaki akrabalarınız gidebileceğiniz uzaklıkta ise yanında siz olmak koşulu ile büyüklerinin evinde kalabilirler, yok çok çok uzaksalar evinize yakın, güvenilir, temiz bir kreş, anaokulu bulup maddi gücünüze göre oyun grupları, yarım gün, tam gün seçeneklerini tercih edebilirsiniz.. tüm bunlar için önce kendinize inanmalısınız, yukarıdakiler için vakit ve nakit yoksa.. en yakındaki parka sabah saatlerinde gidebilirsiniz, siz güneş gözlüklerinin arkasında çaktırmadan kitap okur gibi yapıp onu izlersiniz o enerjisini boşaltır, kendine güveni artar, yorulur, keyif alır, dilerseniz bazı oyunlarda ona katılırsınız, eve döndüğünde yemeğini yer, belki birlikte biraz çizgi film izler ve sakin birkaç saat geçirebilirsiniz.. siz iyi olursanız oda iyi olacaktır.. ne zaman sinirli olsam oğlum’ da sinirli, benim aynam gibi, taklit yetenekleri sınırsız.. sizin sakinliğinizi taklit etmelerini sağlayın ve hiç unutmayın onlar çocuk, sizin de bir zamanlar olduğunuz gibi…

sevgiler, neş'e

P.S: Sevgili Elif için..

8 Temmuz 2008 Salı

Bebeğimle tatile çıkabilir miyim ?


“Bebeğimle tatile çıkabilir miyim?” sorusu, anneler tarafından en çok merak edilen ve çocuk hekimlerine en çok yönlendirilen sorulardan biridir. Acıbadem Kadıköy Hastanesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı Dr. Semra Mehmetoğlu ve Acıbadem Beylikdüzü Tıp Merkezi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı Dr. Şenay Pir, bu soruyu şöyle yanıtlıyorlar: “Evet çıkabilirsiniz. Hatta bebeğinizin sırf anne sütü aldığı dönemlerde yapacağınız tatiller, sizin için en rahat ve kolay geçecek tatillerden olacaktır, ancak yine de 0–3 ay içerisinde olan bebeğinizin ilk aşılarını yaptırarak tatile çıkmanız daha güvenlidir.”
Yolculuk kararından önce dikkat etmeniz gerekenler:
•Yolculuk öncesine gereksiz değişiklikler yapmayın (Örneğin; bebeğinizi memeden kesmeye çalışmayın)
•Çocuğunuz 2 yaş üstü ise, araba veya otobüsle yolculuk yapabilirsiniz, ancak 2 yaş altı için uçak yolculuğunu tercih ederek daha rahat olabileceğinizi bilmelisiniz.
•Uzun süreli bir tatil programı yaptıysanız, tatil öncesi bebeğinizi mutlaka bir sağlık kontrolünden geçirin. Eksik aşıları olup olmadığını sorun ve varsa yaptırın. Mümkünse gideceğiniz yerde bağlantı kurabileceğiniz doktor adı, varsa telefon numarasını edinin. •Bebeğinizin uyku saatine göre yolculuğunuzu ayarlayabilirseniz, bebeğiniz yolculuğunuzun en azından bir kısmını uykuda geçirmiş olur.
•Tatil için sıcak bir bölge seçtiyseniz, bebeğiniz için 50 faktörün üstünde koruyucu kremler kullanmalısınız. Bunları açık havaya çıkmadan önce bebeğinize sürmelisiniz. Bebek ve çocukları en uygun dışarı çıkarma saatleri öğleden önce 10:00 – 10:30 ve öğleden sonra 16:00 – 17:00 arasıdır. Bebek ve çocukları dışarı çıkarırken başlarında açık renk bir şapka olmasına da dikkat edilmelidir. Bebeğinizle gidebileceğiniz ideal tatil mekanları Bebekli ailelerin ideal tatil mekânları birbirinden farklı olabilir. Size önerebileceğimiz birkaç alternatif ise; devre mülk tatili, yazlık ev, her şey dahil sistemiyle çalışan oteller, pansiyonlar ve butik otellerdir. Saydığımız bu mekanların her birinin kolaylıklarını ve zorluklarını ayrı ayrı değerlendirmeniz gerekir. Bebeğiniz ek gıdalar almaya başladıysa, devre mülkler, yazlık evler ve pansiyonlar size uygun olabilir, çünkü hepsinin içinde mutlaka mutfak olacaktır; böylece bebeğinizin yiyeceklerini rahat rahat hazırlayabilirsiniz. Yalnız size önerimiz, bebeğinizin mamalarını hazırlarken kendi malzemelerinizi (blender, cam rende gibi aletler) yanınızda götürmenizdir. Yazlık mekanlarda genelde halı kullanılmadığından, eğer bebeğiniz emeklemeye ve yürümeye yeni başlamışsa, mekanın zeminini günlük olarak çamaşır suyu katkılı temizleme ürünleri ile silmelisiniz. Dış mekanlarda kullandığınız ayakkabı ve terlikleri iç mekanlarda kullanmamaya dikkat etmelisiniz. Tatil yerinizi seçerken bebeğinize uygun bir yer seçmeye çalışmalısınız. Gideceğiniz yerde bebeğinize uygun oda ve yemek seçenekleri olmalıdır. Bunun için açık büfe yiyecekler sunan otelleri tercih edilebilirsiniz. Böylece çorba, sebze, etli yemek, balık, makarna ve pilav çeşitleri, geniş kahvaltı seçenekleri, meyveler gibi alternatiflere sahip olursunuz. Geniş, ferah ve büyük alanlar üzerine kurulan otel ya da tatil köyleri, bebeğinizi arabayla gezdirmeniz açısından cazip olabilir. Biraz daha büyük çocuklar için oyun parkları, çocuk kulüpleri eğlendiricidir. Otel odanızın ışık gördüğüne emin olmalısınız. Ayrıca odada bebeğiniz için portatif açılabilen bebek yatağı bulunmalı ve oda ferah ve güven dolu bir ortama sahip olmalıdır. Oda temizliğini mutlaka sorgulamalı ve her gün temizlik servisi hizmeti veren bir yeri tercih etmelisiniz. İçerisinde özel doktoru olan otelleri seçerseniz, bebeğiniz ve sizin için çok daha güvenilir olur. Otelinizin merkezi bir yerde olması da orayı sizin için güvenli yapacaktır. Butik otel tipi yerleri tercih edecekseniz, geceleri çok gürültülü olabilecek disko, bar gibi mekanların yakınlarında olmamasına da dikkat etmelisiniz.
Yanınızda bulundurmanız gerekenler:
•Yolculuk için bavul hazırlarken, bebeğinizin eşyalarını ayrı bir çantaya koymanızda fayda vardır. Böylece hem aradıklarınızı kolay bulur hem de bebeğinizin eşya ve yiyeceklerinden herhangi birini unutma olasılığınız azalır.
•Biberon, oyuncak, losyon, bez, su gibi her an elinizin altında bulunması gereken eşyalar için ayrı bir çanta hazırlamanız ve yanınıza almanız daha pratik olur.
•Yolculuğunuz sırasında ve gittiğiniz yerde, size gerekli olacak tıbbi malzemeleri ihmal etmeyin. Bebeğinizin her gün kullandığı vitamin ve demir damlaları gibi ilaçlar, ateş ölçmek için termometre, ateş düşürücü şurup veya fitil, böcek sokmalarına karşı jel, ağızdan alınan antihistaminik şurup, yara bandı, cilt yaralanmaları için antiseptik solusyonlar ya da pomadlar mutlaka yanınıza almanız gereken malzemeleri oluşturur. İlaç listeniz için mutlaka doktorunuza danışın.
•Yolculuğunuz için biberon, kaynatılmış su, biberona konmuş meyve suyu, ıslak mendil, yastık, ince bir örtü ve bebeğinizin sevdiği oyuncakları yanınıza almalısınız.
•Bebeğinize giysi olarak, onu sıkmayacak hafif giysiler ve güneşten korumak için bez şapka almalısınız.
•Gideceğiniz yerde bebeğinizin bakımını ihmal etmemelisiniz. Bebek kremi, bebek yağı, şampuan, tarak, tırnak makası, havlu ve onu güneşten korumak için en az 50 SPF koruyucu faktörlü güneş kremini unutmayın. En uygun seyahat araçları Yeni doğan bebeğiniz, ancak sizin kucağınızda seyahat edebileceğinden, konforunuzun iyi olabileceği bütün seyahat araçlarını kullanabilirsiniz. Sık sık mola verilip, bebeğinizin altını değiştirme ve beslenmesi gibi ihtiyaçlarını gidermeye çalışın. Bazı havayolları bir haftalıktan küçük bebeklerin uçakla seyahat edebilmeleri için doktor raporu istemektedir. Bu yüzden uçuşunuzdan önce havayolunu aranıp, bu konuda bilgi edinmelisiniz. Yenidoğan bebeklerin bağışıklık sistemleri tam olgunlaşmamış olduğundan, ilk 4–6 haftaya kadar ki dönemde kalabalık bir toplulukla, uzun süre aynı ortamda seyahat etmeleri çok uygun değildir. Çok gerekli olmadıkça, toplu taşıma araçlarıyla seyahat için bu sürenin geçmesini beklemeniz daha sağlıklı olur. Arabayla yolculuk
•Arabayla yolculuk edecekseniz, arabadaki herkesin emniyet kemeri kullanması, bebeğinizinse özel araç koltuğunda seyahat etmesi gerekir. Yolculuğunuzda sık molalar vererek (2 saatte bir) bebeğinizin hareket etmesini sağlamalısınız.
•Özel aracınızla yolculuk yapacaksanız, klima filtresini mutlaka temizletmelisiniz.
•Bebeğinizi asla kısa bir süre için bile olsa, tek başına arabada bırakmamalısınız.
•Yolculuk için sabahın erken saatini tercih edin.
•Sigara kullanmayın.
•Bebeğinizin araç tutmalarına karşı aşağıdaki önlemleri alın.
-Hafif gıdalarla (sık ve az) besleyin. -Hafif ve rahat giysiler giydirin. -Asitli meyve suları içirmeyin. -Uykuya teşvik edin. -Dikkatini farklı noktalara çevirerek oyalayın, konuşun, şarkı söyleyin. -Doktora danışmadan kesinlikle ilaç vermeyin. Uçakta yolculuk Bebekli ve çocuklu ailelerin en çok tercih ettiği seyahat aracı uçaktır. Uçakla uzun ve zahmetli yolculuklarınızı kısaltmış olursunuz. Bilindiği üzere yolcu uçakları 10.000 – 15.000 metre yükseklikte seyreder. Bu yükseklikteki basınç çok düşük olacağı için uçakların basıncı artırılır. Bu da yorgunluk hissi doğurur, çünkü kana ulaşan oksijen azalır. Bebekler kabin içi basıncını iyi tolere ederler. Yenidoğanların alyuvar sayıları normalden yüksek olduğu için uçak yolculuğunuz risk taşımaz, ancak bebeğinizde ileri derecede kansızlık, doğumsal kalp hastalığı, akciğer hastalığı gibi sorunlar varsa, seyahat öncesi mutlaka doktorunuza danışmalısınız. Uçak yolculuğu sırasında, bebeğinizi rahatsız edecek en önemli sorun kulaklarında görülür. Kalkış ve inişlerde kabin içi basınç değişiklikleri, kulaklarında basınç ve dolgunluk hissi, ağrı yaratabileceği için ağlama nöbeti başlatabilir. Bunun için doktorunuza danışarak, ilaç kullanabilirsiniz. Bebeğiniz için alabileceğiniz diğer bir önlem ise, yutkunmasını sağlamanızdır. Dolayısıyla bebeğinizi biberonla kalkış ve inişlerde beslemeniz ağrısını azaltabilir. Ayrıca birçok uçakta, acil çıkış kapılarının hizasındaki koltuk aralıkları çok geniştir. Check-in sırasında bu koltukları talep etmeye çalışmanız, daha konforlu seyahat etmenizi sağlayacaktır. Uçak yolculuğunun sakıncalı olduğu durumlar: Aşağıdaki hastalıkların birine sahip olan bebeğiniz, uçuş öncesi mutlaka bir uzmana görünmelidir. -Derin anemisi (Kansızlık olan) -Aktif enfeksiyonu -Kulak enfeksiyonu (Otit) -Sinüzit hastalığı -Kalp hastalığı -Akciğer hastalığı Tren veya gemi yolculuğu Trenle ve gemi ile yapacağınız yolculuğunuzda, bebeğinizle rahatça hareket edebilirsiniz. Bu durum seyahatiniz sırasında daha az sıkılmanızı sağlayacağından, tercih sebebiniz olabilir. İlaç çantanızda olması gerekenler -Ateş düşürücü [Şurup veya suppuzituar (fiti)] -Böcek, sinek sokmalarına karşı jel -Antialerjik şurup -Pişik kremi -50 faktörlü koruyucu nemlendirici -Yaralanmalar için baticon, antibiyotikli pomat, gazlı bez, flaster -Gaz ilacı -Diş jeli -Göz damlası (Havuzun kloru bebeğinizin gözünü tahriş edebilir, bu yüzden doktorunuz uygun damlayı önerebilir.) -SF burun damlası -Doktorunuzun cep telefonu (Acil durumlar için) İlaçlar nasıl korunmalı? Seyahatinize, henüz ağzını açmadığınız şurupları götürmelisiniz ve ilaçları aracınızın içinde direk güneş ışığından koruyarak, serin bir köşede saklamalısınız. Gittiğiniz yerde buzdolabının kapağına koyabilirsiniz. 25 derecenin altındaki oda ısısında da saklayabilirsiniz. Fitiller yolda yumuşamış olsa bile, tekrar buzdolabına konulduğunda katılaşıp kullanılabilir hale gelirler.
Öneriler:
1.Bebeğinizin yolculuk esnasında sıkıntısını giderebilecek ve onu zihinsel olarak oyalayabilecek oyuncakları yanınızda bulundurmalısınız.
2.Yolculuk için yanınızda bisküvi, su, sandviç, meyve suyu gibi besinleri mutlaka bulundurmalısınız. 3.Yolculuğa çıkmadan önce ve yolculuk esnasında, bebeğinize hafif ama besleyici yemekler yedirmelisiniz.
4.Tatile çıkmadan önce gideceğiniz yerin iklim şartlarını öğrenmesiniz.
5.Araba yolculuklarınızda, bebeğiniz için mutlaka araba koltuğu kullanmalısınız.
6.Küçük işletmelerde tatil düşünüyorsanız, yanınıza yedek çarşaf ve havlu almalısınız.
7.Geceleri serin olabileceğini düşünerek, yanınızda battaniye götürmelisiniz.
8.Bebeğinizi saat 11:00 ile 16:00 saatleri arasında direk güneşe çıkarmamalısınız.
9.Çok kalabalık havuzlarda ve bulanık görünümlü deniz kenarında, bebeğinizi suya sokmamaya dikkat etmelisiniz.
10.Bebeğinize havuz ya da deniz kenarında oynarken, mutlaka can yeleği giydirmelisiniz.
11.6 aya kadar bebeğinizi direkt olarak güneşe maruz bırakmamalısınız.
12.6 aydan büyük bebeğinize, UVA ve UVB ışınlarına karşı koruma sağlayan güneş gözlüğü kullandırmalısınız.
13.Bebeğinizi güneşin altında 15–20 dakikadan fazla tutmamalısınız.
14.Suya dayanıklı, en az 50 koruma faktörlü (SPF) koruyucu kremi, bebeğinize güneşe çıkarmadan 20 dakika önce ve sonrasında her 3 saatte bir sürmelisiniz (Saçı daha çıkmayan bebeklerin kafasına ve kulaklarına da krem sürülmesi gerekir.).
15.Bulutlu havalarda ve şemsiye altındayken de bebeğiniz için güneş kremlerini kullanmalısınız. 16.Güneş kremi kullanmadan önce, bebeğinizin alerjik olup olmadığını anlamak için yama testi yapmalısınız. Bunun için bebeğinizin elinin üzerinde küçük bir alana kremi sürüp, bekleyin. Herhangi bir kızarıklık ya da cilt değişikliği olmuyorsa, tüm vücuduna kullanabilirsiniz. Eğer kızarıklık olursa, hipoallerjen kremleri tercih edebilirsiniz.
17.Bebeğinizin vücuduna sık sık nemlendirici losyon sürmelisiniz.
18.Tatilde besin zehirlenmeleri ve alerjileri önlemek için, açıkta satılan yiyecekleri bebeğinize yedirmemelisiniz. 19.Son olarak yolculuk sırasında ve tatil süresince çocuğunuza karşı kararlı, sabırlı ve anlayışlı olmaya çalışın.


kaynak: akıllı bebek

Unutulmaz..


Unutulmaz olan ne aslında, acılar mı, güzellikler mi.. bence unutulmaz olanlar, yaşadıklarımdır, acı- tatlı, komik- üzücü, kısa- uzun..
Oğlum’la da böyle günler yaşıyorum şimdi kısa ama komik, tatlı ama acı.. niye mi.. çünkü çalışan bir anne olarak, kreş’e onu bırakırken, tatlı- nohut yaşlar dökerken ifadesinin duruluğu, akan yaşlarının gerçekliği ile beni büyülüyor güzelliği oğlumun, acı- onu bırakmak.. akşam beni göreceğini bilse de acım büyük.. unutmam
Üzgün..
erken uyur benim oğlum, erken de uyanır.. ben ise evden erken çıkar, geç girerim.. onunla kısıtlı zamanımız da yaptığımız en fazla alt açma-kapama belki yemek, ananesinde yemediyse.. yapmak isteyip de onunla yapamadığım öyle çok şey var ki.. yapamıyorum.. üzgünüm
Bencil..
aslında bakıyorum, herkes gibi benim de elimde seçeneklerim var, evde-anne olabilirim, oğlumla dilediğim gibi zaman geçirir, kendime vakit ayırır, iyi bir eş, iyi bir anne, iyi bir evlat olurum belki, ama ev bana uygun bir oyun alanı değil ki, ben dışarıda yaşamalıyım, bir amacım olmalı, oğlumu düzgün yerlerde görmek için verdiğim mücadelede! oğlumu ya suçlarsam bir gün.. “senin yüzünden” lerle başlayan cümlelerimle, ya onu üzersem, hiç suçu yokken, ona bu koca yükü verirsem, kendi yüklerini nasıl taşır benim oğlum,” kendim için çalışıyorum”.. bencilim
Mutlu..
çalışıyorum, çünkü sağlıklıyım, sabah uyanıp oğlumu görüyorum, sesini duyuyorum, mis gibi kokusunu içime çekiyorum, elini tutuyorum iki elimde var, yürüyorum peşi sıra ardından, mutluyum çünkü sağlıklı bir oğlum ve beni insan gibi seven bir kocam olduğu için “çok şükür!”
Farkında..
Tüm bunları farkında olduğum için bilinçliyim, yeni deneyimler kazanıyorum hayatta, aslında çok kızdığım, beni çok fazla üzenlere, bana kattıkları için belki de teşekkür etmeliyim, yine de insanım, doğal, saf, duru, biraz melek biraz şeytan.. bir bütünün tüm parçaları, sonsuz kolları olan bir ahtopot, pembe, gözalıcı, derinlerde..yalnız.. ama hep merak edilen.. bir kolunu verince, diğerlerini kaptıran..
Sevgi
hayat işte, içinde sonsuz çelişkiler taşıyan, seni bir anda buradan alıp, oraya koyan, yaşamaya doyamadığım, bana oğlumu verdiği için hep teşekkür edip, dua ettiğim yüce allahım, beni sevgi ile donattığın için bir kez daha teşekkür ederim..

30 Haziran 2008 Pazartesi

çocuk ve genç olduğunuzu unutmayın..


yazmayı hep sevdim, kendimi ifade için belki de sıkça başvurduğum, harika bir iletişim yolu, hatta dönem dönem itirafname bile diyebilirim..
hayatımızın anlamı çocuklarımız, gerçek ana- baba olmasak bile, bu bir macera filmi ve başrollerde biz varız.. anlamı yitirmeden, bireyler yetişdirdiğimizi, "çocuk ve genç" olduğumuzu unutmadan hayatımızın filmini çekmeye devam edelim, onlar nadide mücevherler, birlikte "her çocuk farklıdır" düşüncesini benimseyerek "her çocuk özeldir" fikri ile bu yolda benimle yürümeye varmısınız?