14 Temmuz 2008 Pazartesi

Kardeş ilişkileri- m


Bu sabah facebook’a bakarken.. birden kızkardeşimin “hamile” olduğunu öğrendim, ilkinden haberim vardı bu ikinci..yoo facebook’u kötülemek ile alakalı bir yazı yazmayacağım, bu sabah yazmam gereken “kardeş ilişkileri” diye karar verdim.Hiç bilmediğim, ama arkam da 3’ ü öz babamdan.. 1’i üvey babamdan hiç kan bağım olmayan 4 kardeşim var benim. Parçalanmış aile çocuklarıyız hepimiz, zaten nedeni ne olursa olsun, kim çocukları suçlayabilir ki.. aslında belki hata birilerini suçlamaya çalışıp, kendini yada sevdiklerini temize çıkarmak.. gerek yok.. kimseyi suçlamaya gerek yok.. eğer sevgi doluysam, bu herkes için geçerli olmalı, bu yazı bir itirafname kıvamında, hissediyorum.. sevgi; ayrım yapmamalı...


Sultan, onunla ilk tanıştığımızda o çok küçüktü, aslında bende.. ama bende öyle güzel anılar bırakmış ki, o tatlı yumuk elleri hiç unutmadım.. babamı görmeye gittiğimde, küçük elleri ile ayakkabı bağlarımı çözerdi, hemen oynayalım diye, ablammm derdi, şu anda gözyaşlarımı tutmak o kadar zor ki.. gece birlikte uyurduk, o benim saçlarımla oynar dı, uyumadan önce.. kimin saçını tuttuğunu bilip bilmediği önemli değil aslında, o gün benim saçlarımla oynayıp uyudu ya.. bu onunla ilgili tek güzel anım değil, büyüdük, birer genç olduk, hayatımın bir süresinde birlikte olduk, kahve içtik, yemek yedik, eğlendik.. kısa da olsa iyi vakit geçirdik, kardeşimle.. sonra yollarımız ayrıldı, ama o beni hiç bırakmadı.. film izledi, içlendi ağladı aradı, seni çok özledim dedi aradı, kızdı aradı.. sonra bıraktı.. haklıydı.. evlendi yoktum.. doğurdu.. yoktum.. ben hep yoktum ama o benim hayatımda bir şekilde vardı.. kardeşim, söyleyince bile yüreğim titriyor bu ilginç ve bilinmez terimden.. korkuyorum galiba.. seni yaşamaktan, nedenini bilmeksizin.. şimdi hamilesin.. yeni bir hayat var içinde.. korkusuz ve kuralsız o, bende seninle olmak istiyorum, sizinle olmak istiyorum.. kalabalık masalarda kahvaltı etmek, çocuklarımızın oynamasını izlemek istiyorum.. aramızdaki bağ kuvvetlensin, iyi günde kötü günde birlikte olalım istiyorum.. seni arayıp yemek tarifi almak, yaptıktan sonra, tatmanız için sizi çağırmak istiyorum.. ama sadece istiyorum.. bunun için bir adım attığım yok, beni artık istememek de, ve aramamak ta çok haklısın..


Umut, onu sadece çok bebekken gördüğümü hatırlıyorum, güzel bir bebekti, yıllar sonra kocaman gördüm.. sonra kızarkadaşı ile 2003 yılında gördüm evimize gelmişlerdi.. bir daha görmedim.. fotoğraflardan, facebook’dan izliyorum bebeğini, karısını, umut’u.. umutsuzluğa kapılıyorum..


Gülistan, o son gelen, sadece bebekti ve babamla yıllar sonra ilk karşılaşmada O’ da vardı.. bir süre onu da gördüm yaşadım, Songül ‘ün tatlı bebeği.. hepsi o.. şimdi kocaman bir genç kız, komik ama oda beni tanıyor, abla diyordu.. fotoğraf ablası..


Ayça, hiçbir kan bağım olmayan, üvey babamın kızı, onunla daha çok vakit geçirdik, birkaç yıl bizimle kaldı ama sonra gitti.. bir daha hiç görmedim, onunla da facebook’da yeniden karşılaştık, kocaman bir kız olmuş, fotoğraflarına baktım, top kek kavgası yaptığım ayça, başka biriydi, yada annem’le giyinip gazino programı yapan ayça farklı biriydi herhalde diyorum.. en sevdiği meyve karpuz, koç burcu, benim gibi.. büyüyünce şarkıcı olcaktı..


Benim kardeş hikayelerim böyle.. yarım yarım .. çok eksik.. toplanması 32 yıl sürecek.. öğrenmek, anlamak, korkmamak yaşamak gerek.. koşulsuz, karşılıksız sevmek gerek.. bu yazıyı niye mi yazdım şimdi.. hepimiz bir nedenden dolayı evlerimizi, hayatlarımızı terk edip, boşanıp, ölüp, başkasını bulup, aldatıp türlü nedenden dolayı ayrılabiliriz, diyorum ki, çocukları koruyalım, eğer kardeşleri varsa başka kanlardan, beraber büyümeleri için çaba harcayalım.. bu yazı bir gerçek, kimseyi suçlamıyorum ..yine hayat işte, ne yapacağı belli olmuyor demek isterdim.. ama hayat biziz zaten, yazılmış kaderi oynayan, beğenmeyip değiştiren bizlerin olduğu gibi, iyi şeyler gelince başımıza “vay bee şansa bak derken, ayrılıklar da kader” deyip kenara çekilmeyi kabul etmek istemiyorum.. ayrılan ana- babanın evlatlarından da ayrılmasına inanamıyorum, ayrı insanlardan çocuk doğurup, yada çocuk sahibi olup, “siz kardeşsiniz” deyip insanların köşeye çekilmesine de dayanamıyorum.. biz çocuk tuk.. problemli ana- babaların çocukları.. hepimizin ana- babası ayrı şimdi.. çok duygusalım bugün ağlayasım var.. yazamıcam daha fazla.. anlayan anladı.. birgün tüm gücümü toplayıp, daha da çok şey yazacağım..
P.S : birde Burcu var.. kardeşlik duygusunu yaşadığım.. zaten o sebep değil mi? bu yazıyı yazmama..

2 yorum:

Adsız dedi ki...

SENİ SEVİYORUMMM...

Adsız dedi ki...

merhaba yazını okudum ve çok duygulandım .Haklısın çocuklara sahip çıkıp kendi şahsi fikirlerimiz için onları harcamamalıyız.Sevgiler